در خرابات عشق تو        

 یک حریف آب رندان کس ندید        (عطار ) 

                                                                                                                                    دست  از مس وجود چو مردان ره شوی            

تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی     (حافظ)   

                                                                                                                                     دیروز، مطیع سلاطین بودیم ، و سر بر آستان امپراطوران داشتیم ، حقیقت را می ستاییم ،

و ره عشق می پوییم .     (جبران خلیل جبران)  

                                                                                                                                   صوفیان عشق را علاج همه دردها و کیمیای وجود تعریف کرده اند . عشق فقر را به ثروت تبدیل می کند ، گدا را به شاهزاده ، جنگ را به صلح ، جهل را به دانش و جهنم را به بهشت مبدل می سازد .                     (حسین الهی قمشه ای )  

                                                                                                                                   عشق بلایی است که همه خواستارش هستند .                                                                        (افلاطون )    

                                                                                                                                    عجب علمی است علم هیئت عشق              که چرخ هشتمش      هفتم زمین است                                  (حافظ )    

                                                                                                                                        دیر گاهی که مرگش فرا رسید ، ذره ذره از پیکرش ستاره بساز ! آن گه طاق نیلگون آسمان را چراغانی خواهد کرد ، تا جهان عاشق شب گردد و هیچ انسانی به ستایش خورشید خود پرست   ننشیند.                                                                                       (ویلیام شکسپیر)    

                                                                                                                                  عشقت آتش به دل کس نزند تا دل ماست                                                                               کی به مسجد سزد آن شمع که در خانه رواست                (ملک الشعرای بهار )

زیر نور لامپ ، کنار مورچه ها با هوای دم پیش کتابها وضبط صوتی که نوای موسیقی پیانو از آن بلند می شد ،نشسته بود ،عرق می کرد . صدای تند ماشین نگذاشت صدای جیرجیرکها را که تازه با آن انس گرفته بود را بشنود .

زیر نور لامپ دفتر و خودکارش را آورد و روی زمین گذاشت . برگه های پخش شده را جمع کرد . خودکار را در دست گرفت خط خطی می کرد . در فکر بود . خیره به زن ، نمی دانست چه کسی است ولی این را می دانست بدبختی یعنی چه ... آستین پیراهنش را کمی کشید به پیشانی زد . عرقش خشک شد . چشمانش را گشاد کرد . گلویش خشک شده بود . با آن ابروهای گره خورده و لبهای گاز گرفته که معلوم بود از شدت عصبانیت است به او نگاه می کرد . نمی دانست به چه فکر می کند ولی هر چه بود رنجدیده بود . لیوان آب را آورد ، کنارش گذاشت .

 زیر نور لامپ هنوز هیچ چیز ننوشته بود . دستش را بلند کرد تا نوار را برگرداند .به لیوان آب خورد ، آب ریخت ،زن خیس شد ،پف کرد ، بی ریخت شد ،دیگر دوست نداشت نگاهش کند . آن را برداشت مچاله کرد وبه سطل آشغال انداخت . عینکش را از چشمانش برداشت . دفتر و خودکارش را جمع کرد . هیچ نتوانسته بود بنویسد. بلند شد و ضبط را خاموش کرد و به صدای جیرجیرکها گوش کرد.

یکی بود ، یکی نبود...

در روزگاران قدیم درخت سیب تنومندی بود ... با... پسربچه کوچکی... این پسر بچه خیلی دوست داشت مدام با این درخت سیب بازی کند... ازتنه اش بالا رود از سیبها بچیند وبخورد و در سایه اش بخوابد . زمان گذشت.... پسر بچه بزرگتر شد و به درخت بی اعتنا ، دیگر دوست نداشت با او بازی کند... اما روزی دوباره به سراغ  درخت آمد. درخت سیب به پسر گفت : های ... بیا و با من بازی کن ... پسر جواب داد : من که دیگر بچه نیستم که بخواهم با درخت سیب بازی کنم ... به دنبال سرگرمی هائی بهتر هستم و برای خریدن آنها پول لازم دارم. درخت گفت : من پول ندارم ولی تو می توانی سیب های مرا بچینی و بفروشی و پول بدست  آوری . پسر تمام سیب های درخت را چید و رفت . سیبها را فروخت و آنچه را که نیاز داشت خرید و... درخت را باز  فراموش کرد... و پیشش نیامد ... و درخت دوباره غمگین شد ... مدتها گذشت وپسرمبدل  به مرد جوانی شد و با اضطراب سراغ درخت آمد ... چرا غمگینی ؟ 

 درخت از او پرسید : بیا و در سایه ام بنشین بدون تو خیلی احساس تنهائی می کنم ... مرد پسر    (مرد جوان) جواب داد : فرصت کافی ندارم ... باید برای خانواده ام تلاش کنم ... باید برایشان خانه ای بسازم ... نیاز به سرمایه دارم ... درخت گفت : سرمایه ای برای کمک ندارم ... تو می توانی با شاخه هایم وتنه ام برای خودت خانه بسازی . پسر خوشحال شد ... وتمام شاخه ها و تنه ی درخت را برید و با آنها ، خانه ای برای خودش ساخت ... دوباره درخت تنها ماند و پسر برنگشت . زمانی طولانی به سر آمد .پس از سالیان دراز ، پسر زمانی بازگشت که پیر بود و غمگین ،  خسته وتنها ... درخت از او پرسید : چرا غمگینی ؟ ای کاش می توانستم کمکت کنم ، اما دیگر نه سیب دارم نه شاخه وتنه ، حتی سایه هم ندارم برای پناه دادن به تو ...هیچ چیز برای بخشیدن ندارم ... پسر (پیرمرد) در جواب گفت : خسته ام از این زندگی و تنها ... فقط نیازمند بودن با توام ... آیا می توانم کنارت بنشینم ؟و پسر (پیرمرد) کنار درخت نشست .

نویسنده اش را نمی شناسم